Συνάδελφοι – συναδέλφισσες, οι εκλογές στις 7 κ’ 8 Απρίλη για την ανάδειξη αντιπροσώπων του σωματείου μας στο συνέδριο που θα εκλέξει το νέο ΓΣ της ΠΟΕΔΗΝ, έχουν ιδιαίτερη σημασία. Στα νοσοκομεία και την υγεία δεν είχαμε ποτέ χειρότερη κατάσταση. Έχουμε πιάσει πάτο. Τώρα πρέπει να πάμε αλλιώς!
Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα!
-Να μπει STOP στην πορεία διάλυσης και ιδιωτικοποίησης της δημόσιας υγείας
-Να σταματήσει η καταβύθιση των μισθών μας, η εργασιακή εξόντωση, τα στερημένα ρεπό, η ομηρία των συμβασιούχων, ο αυταρχισμός η αντιδραστική και προσχηματική αξιολόγηση, η διαφθορά
-Να αλλάξει επιτέλους ο συσχετισμός στην ηγεσία της ομοσπονδίας. Να μην έχουμε προέδρους και προεδρεία παραρτήματα της κυβέρνησης, «φιλαράκια» του Άδωνη και του κάθε υπουργού, παρατρεχάμενους των διοικήσεων και κήρυκες της ηττοπάθειας, που διαρκώς διαπιστώνουν ότι οι υγειονομικοί είναι ανήμποροι να αντιδράσουν δυναμικά
-Να διεκδικήσουμε και να κατακτήσουμε γενναίες αυξήσεις μισθών, επιστροφή 13ου-14ου, ανθρώπινα ωράρια, προσλήψεις, μονιμοποίηση συμβασιούχων, ένταξη στα ΒΑΕ, διπλασιασμό της κρατικής χρηματοδότησης για τη δημόσια υγεία. Να ανοίξουν τα κλειστά νοσοκομεία και να σταματήσει η αθλιότητα των ράντζων
Στις 7-8 Απρίλη στηρίζουμε, ψηφίζουμε γαλέρα
-Γιατί είμαστε η δύναμη του μαζικού και ανυποχώρητου αγώνα. Η ανάθεση σε δήθεν «σωτήρες», κομματάρχες, δικηγόρους και δικαστές (για ποια δικαιοσύνη; Αυτή που συγκάλυψε το έγκλημα στα Τέμπη, που προστάτευσε τα ιδιωτικά συμφέροντα και την εγκληματική πολιτική στην πανδημία ή αυτή που ανέχεται τη διαρκή παραβίαση του εργασιακού δικαίου, την αθλιότητα και τις ελλείψεις των δημόσιων νοσοκομείων;) είναι ατελέσφορη.
-Γιατί οι θέσεις μας είναι κρυστάλλινες. Δεν μασάμε τα λόγια μας ούτε λέμε αοριστολογίες για να τα «έχουμε με όλους καλά».
Λέμε καθαρά να πέσει αυτή η κυβέρνηση και η πολιτική της. Γιατί είναι ενάντια στη δημόσια υγεία και τους υγειονομικούς. Είναι κυβέρνηση της συγκάλυψης (Τέμπη, Πύλος), των ιδιωτικοποιήσεων, της διαφθοράς. Γιατί έχει φασίζουσα πολιτική και συμπεριφορά, έχει αντιανθρωπισμό, «βλέπει» μόνο κέρδη, επιχειρήσεις, χορηγούς, εργολάβους. Είναι τυφλή απέναντι σε δικαιώματα, ελευθερίες, δικαιοσύνη.
Λέμε καθαρά ότι λεφτά για υγεία, μισθούς, προσλήψεις υπάρχουν. Βρίσκονται στα κέρδη από την αβάσταχτη ακρίβεια και την υπερεκμετάλλευση μας, στη φορολογία, στον πλούτο που παράγουμε. Σε μας όμως επιστρέφουν μόνο ψίχουλα. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους πάει στις πολεμικές δαπάνες, στα «κίνητρα» των μεγιστάνων του πλούτου και σε μια μειοψηφία «ενδιάμεσων». Πάει στο χιλιοπληρωμένο χρέος και τα προγράμματα σταθερότητας του ευρωσφαγείου, των τραπεζιτών και της διεθνούς μαφίας των «οίκων αξιολόγησης». Γι αυτούς δεν υπάρχουν περιορισμοί, ελλείμματα, «δημοσιονομικά όρια». Για τα κοινωνικά αγαθά και τους μισθούς πάντα υπάρχουν «δεσμεύσεις» και «παράλογες απαιτήσεις» (παρότι υποτίθεται ότι βγήκαμε από τα μνημόνια!).
Λέμε καθαρά ότι είμαστε με το δημόσιο, το κοινωνικό, το συλλογικό. Όχι με τις ιδιωτικοποιήσεις, τον ανταγωνισμό της ζούγκλας, το να βρίσκει περίθαλψη ή προτεραιότητα στο χειρουργείο, τη ΜΕΘ, το νοσοκομείο όποιος έχει να πληρώσει. Είδαμε την αξία του δημόσιου νοσοκομείου και της δημόσιας ΜΕΘ στην πανδημία, είδαμε τη λιποταξία του ιδιωτικού τομέα όταν η κοινωνία είχε την ανάγκη του. Αποκαλύπτουμε τα κυβερνητικά ψέματα που βαφτίζουν «κοινωνική» πολιτική και «δωρεά» τις ΣΔΙΤ, τα ΝΠΙΔ, τα ιδιωτικά απογευματινά χειρουργεία, την εισβολή των εφοπλιστικών (δήθεν κοινωφελών) ιδρυμάτων στο ΕΣΥ. Είμαστε με ένα πλήρες, σύγχρονο και αποκλειστικά δημόσιο σύστημα υγείας.
-Γιατί προσπαθούμε να κάνουμε τα λόγια πράξεις και όχι τις πράξεις λόγια. Δεν φοβηθήκαμε να βγούμε μπροστά και απέναντι, σε υπουργούς, πρωθυπουργούς και διοικητές όλων των κυβερνήσεων. Να μη γίνει η ΑΔΙΚΙΑ νόμος. Θέλουμε ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Καταγγείλαμε τις πολλαπλές και εκδικητικές μετακινήσεις από τμήμα σε τμήμα. Τις αδικίες στα προγράμματα, τις βάρδιες, στο ποιοι θα πάρουν υπερωρίες, στο ποιοι θα μπουν στα απογευματινά. Αντιστεκόμαστε στη θρασύτατη και προσχηματική «αξιολόγηση», από αυτούς που προωθούν προκλητικά και συνεχώς ημέτερους σε θέσεις ευθύνης χωρίς καν τα τυπικά προσόντα ενώ αποκλείουν συναδέλφους με πτυχία, μεταπτυχιακά, προϋπηρεσία. Ο πραγματικός στόχος της αξιολόγησης είναι η εγκαθίδρυση της ανισοτιμίας, η υπερεντατικοποίηση, ο ατομισμός, η διάλυση του ενιαίου μισθολογίου, ο καθορισμός του μισθού και των υπερωριών από τη διοικητική ιεραρχία.
Συνάδελφοι συναδέλφισσες, η χρόνια πρωτοκαθεδρία ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ στην ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ έχουν καταντήσει την ιστορική ομοσπονδία περίγελο. Οι κυβερνήσεις μας έχουν ποδοπατήσει σε όλα τα επίπεδα ως υγειονομικούς και αυτοί, στη συνήθη αγωνιστική απραξία, τις ίδιες διαπιστώσεις, τα ίδια χαριεντίσματα με τους υπουργούς και τους διοικητές. Συνεχίζουν τον αποκρουστικό συνδικαλισμό του ρουσφετιού, του βολέματος, της τοποθέτησης των «δικών μας» σε καλά πόστα και θέσεις προϊσταμένων. Φτάσαμε στο σημείο ακόμα και για τρανταχτά θέματα όπως ο 13ος 14ος μισθός, η άθλια σύμβαση των ΟΑΕΔ 4000, η κατάρρευση του νοσηλευτικού προσωπικού, η αντιδραστική αξιολόγηση των «άριστων» να μην υπάρχει κανένα αγωνιστικό σχέδιο διεκδικήσεων. Καμιά εμπιστοσύνη στις παρατάξεις αυτές.
Στο ΑΤΤΙΚΟ, τη συμβιβασμένη ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ εκπροσωπεί η «Ανεξάρτητη» παράταξη. Το τελευταίο διάστημα το έχει τερματίσει. Από την πολύ ανεξαρτησία απέχει από τις κινητοποιήσεις, δίνει συνεχή διαπιστευτήρια στο υπουργείο, διαφοροποιείται ανοιχτά από τις αποφάσεις του σωματείου που ενοχλούν διοίκηση και κυβέρνηση. Έχει αναλάβει και ρόλο Μαυρογιαλούρου αφού διαδίδει ότι αυτή και ο επικεφαλής της κράτησαν τους ΟΑΕΔ 55-67 στη δουλειά, ότι δώσανε αυξήσεις και επιδόματα, ότι θα κάνουν προσλήψεις. Με την ανοχή της διοίκησης και την απόλυτη στήριξη της νοσηλευτικής διεύθυνσης μοιράζει ρουσφετάκια και τοποθετησούλες δεξιά κι αριστερά, τάζει διάφορα, εκβιάζει συνειδήσεις.
Η ΑΣΥ (ΠΑΜΕ), έχει αγωνιστική στάση, αλλά σε πολλές περιπτώσεις μένει στη μέση του δρόμου. Δια της γενικολογίας υπεκφεύγει από τους άμεσους, συγκεκριμένους στόχους πάλης, με τη δικαιολογία ότι οδηγούν στην ενσωμάτωση στο σύστημα. Δική της θέση είναι «το τι δημόσιο τι ιδιωτικό, το ίδιο είναι στον καπιταλισμό»! Παρότι έχει ισχυρές δυνάμεις σε σωματεία μεγάλων νοσοκομείων αρνείται να θέσει ένα διαφορετικό σχέδιο αγώνα, σε κοινή δράση με τις μαχόμενες δυνάμεις. Περιορίζεται να ακολουθεί το ηττοπαθές και τυποποιημένο πρόγραμμα κινητοποιήσεων της ηγεσίας της ΠΟΕΔΗΝ που δεν μπορεί να φέρει κατακτήσεις.
