Εδώ και χρόνια, η σταθερή εργασία δέχεται συνεχή πλήγματα και στο δημόσιο, μέσω της διεύρυνσης των ελαστικών σχέσεων και της ιδιωτικοποίησης υπηρεσιών. Οι υπηρεσίες κατακλύζονται από στρατιές συμβασιούχων και εργολαβικών εργαζομένων, οι οποίοι βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας, παρόλο που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Αυτή η «κανονικότητα» της διευρυμένης επισφάλειας έρχεται τώρα να γίνει ο συνταγματικός κανόνας, δημιουργώντας μια νέα γενιά εργαζομένων χωρίς δικαιώματα.
Αν σήμερα το ρουσφέτι υπονομεύει τις υπηρεσίες, με την άρση της μονιμότητας αυτό θα γίνει καθεστώς. Η μονιμότητα αποτελούσε το ελάχιστο ανάχωμα απέναντι στην πολιτική αυθαιρεσία. Χωρίς αυτή, ο υπάλληλος δεν θα υπηρετεί τον πολίτη, αλλά τον «κομματάρχη» για να εξασφαλίσει την παραμονή του στην εργασία. Η διοικητική ανεξαρτησία παραδίδεται αμαχητί στην εκάστοτε εξουσία, μετατρέποντας τη δημόσια διοίκηση σε πειθήνιο κομματικό όργανο.
Όσο για την επίκληση της αξιολόγησης, ας μη γελιόμαστε. Σήμερα αποτελεί ένα εργαλείο που δεν αποσκοπεί στη βελτίωση των υπηρεσιών, αλλά στην επιβολή του φόβου και στη χειραγώγηση των υπαλλήλων
Η κατάργηση της μονιμότητας που προτείνεται διαλύει τις εργασιακές σχέσεις και μετατρέπει το κράτος σε ιδιωτικό μαγαζί της εκάστοτε κυβέρνησης. Είναι το τελικό χτύπημα που θυσιάζει το δημόσιο συμφέρον στον βωμό της εργασιακής επισφάλειας και της πλήρους υποταγής των εργαζομένων στις ορέξεις της εκάστοτε κυβέρνησης.
