της σύνταξης
Οι διακοπές είναι κοινωνικό δικαίωμα, όχι πολυτέλεια
Η δυνατότητα για λίγες ημέρες ξεκούρασης και ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα και βασική ανάγκη για κάθε εργαζόμενο. Ωστόσο, για χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, οι θερινές διακοπές μετατρέπονται σε μια εξαιρετικά δύσκολη και συχνά απαγορευτική υπόθεση.
Τα τελευταία χρόνια, η συνεχής ακρίβεια, η αύξηση του κόστους ζωής και οι μεγάλες ανατιμήσεις σε μεταφορές, καταλύματα και εστίαση έχουν επιβαρύνει δραματικά τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Για μια τετραμελή οικογένεια, το κόστος δέκα ημερών διακοπών μπορεί να ξεπερνά τα 2.000 ευρώ, ακόμη και χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις ή «πολυτελείς» επιλογές.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι αντιμετωπίζουν αυτή την πραγματικότητα έχοντας ήδη υποστεί πολυετή απώλεια εισοδήματος λόγω της κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού, του επιδόματος αδείας και των συνεχών μισθολογικών περικοπών. Παράλληλα, η ακρίβεια σε τρόφιμα, ενέργεια, στέγαση και βασικά αγαθά απορροφά πλέον το μεγαλύτερο μέρος των αποδοχών τους.
Την ίδια στιγμή, οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι παραμένουν ουσιαστικά αποκλεισμένοι από τα βασικά κρατικά προγράμματα κοινωνικού τουρισμού. Τα υπάρχοντα προγράμματα (όπως της ΔΥΠΑ και του ΟΠΕΚΑ) αφορούν κυρίως άλλες κατηγορίες ασφαλισμένων, ενώ παραμένουν περιορισμένα σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Ακόμη και σε αυτά, τα ετήσια κονδύλια για κοινωνικό τουρισμό κυμαίνονται περίπου στα 60 εκατομμύρια ευρώ, με τη μέση πραγματική ενίσχυση να αντιστοιχεί μόλις σε 200 ευρώ ανά οικογένεια – ποσό που καλύπτει ένα ελάχιστο μέρος του συνολικού κόστους των διακοπών.
Ιδιαίτερα σοβαρό παραμένει το ζήτημα των παιδικών κατασκηνώσεων και των θερινών προγραμμάτων δημιουργικής απασχόλησης. Οι διαθέσιμες θέσεις δεν επαρκούν, με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να μένουν εκτός, ενώ το κόστος των ιδιωτικών κατασκηνώσεων κρίνεται απαγορευτικό για πολλές οικογένειες εργαζομένων.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, η ΑΔΕΔΥ αντί να σιωπά οφείλει να παρέμβει άμεσα και να διεκδικήσει από την κυβέρνηση ουσιαστικά μέτρα στήριξης των εργαζομένων στο Δημόσιο και των οικογενειών τους. Η αδυναμία χιλιάδων εργαζομένων να πραγματοποιήσουν έστω και ολιγοήμερες διακοπές δεν μπορεί να αποτελεί ατομική υπόθεση, αλλά μείζον ζήτημα κοινωνικής πολιτικής και αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Για τον λόγο αυτό, χρειάζεται:
- Άμεση επαναφορά του επιδόματος αδείας και συνολικά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο.
- Γενναίες αυξήσεις στους μισθούς, ώστε να αποκατασταθεί μέρος των μεγάλων απωλειών της τελευταίας δεκαπενταετίας, καθώς και εφαρμογή της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής (ΑΤΑ).
- Ουσιαστικά μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας σε τρόφιμα, ενέργεια, στέγαση και βασικά αγαθά, για την προστασία του λαϊκού εισοδήματος.
- Ανάπτυξη νέων, διευρυμένων προγραμμάτων κοινωνικού τουρισμού, που να καλύπτουν μεγάλο αριθμό εργαζομένων και των οικογενειών τους, με καθολική ένταξη και των δημοσίων υπαλλήλων.
- Δραστική μείωση του κόστους μεταφοράς, με κατάργηση των διοδίων για τις θερινές μετακινήσεις και γενναία μείωση των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων.
- Δέσμευση ενός ποσοστού των τουριστικών καταλυμάτων με χαμηλό κόστος ενοικίασης, για την εξυπηρέτηση των εργαζομένων και των λαϊκών οικογενειών.
- Ενίσχυση και διεύρυνση των δωρεάν παιδικών κατασκηνώσεων και των θερινών προγραμμάτων δημιουργικής απασχόλησης.
Οι διακοπές δεν πρέπει να μετατρέπονται σε προνόμιο για λίγους. Η ξεκούραση, η αναψυχή και ο ποιοτικός χρόνος με την οικογένεια αποτελούν στοιχειώδες κοινωνικό δικαίωμα. Όταν ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων αδυνατεί να καλύψει ακόμη και το βασικό κόστος λίγων ημερών άδειας, δεν ανεχόμαστε να μεταφέρεται το πρόβλημα στον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά. Το ζήτημα είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό. Αποτελεί πλέον μονόδρομο για τα συνδικάτα να το αναδείξουν σε κεντρικό συλλογικό αίτημα, απαιτώντας από την κυβέρνηση να σταματήσει να νίπτει τα χέρια της και να αναλάβει άμεσα τις ευθύνες της.
