Το νέο κύμα πανικού που καλλιεργείται γύρω από τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης δεν είναι τυχαίο. Οι 74.838 αιτήσεις συνταξιοδότησης μόνο στο πρώτο τετράμηνο του 2026 δείχνουν ότι χιλιάδες εργαζόμενοι φοβούνται πως μετά το 2030 θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια νέα αύξηση των ορίων ηλικίας. Και δεν έχουν άδικο να ανησυχούν.
Η ίδια η νομοθεσία, με τις μνημονιακές διατάξεις που ψήφισαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, προβλέπει επανεξέταση των ορίων ηλικίας με βάση το προσδόκιμο ζωής, ενώ οι αναλογιστικές μελέτες κάνουν λόγο για αύξηση ακόμη και κατά ενάμιση έτος μετά το 2030. Ο ΟΟΣΑ, μάλιστα, εκτιμά ότι όσοι σήμερα συνταξιοδοτούνται στα 62 με 40 χρόνια ασφάλισης μπορεί να χρειάζεται να φτάσουν έως τα 66 χρόνια μέχρι το 2050, ενώ οι νεότερες γενιές θα αναγκαστούν να συμπληρώνουν ακόμη και 44 χρόνια εργασίας.
Το επιχείρημα είναι γνωστό: φταίει το Δημογραφικό. Πράγματι, τα στοιχεία είναι ανησυχητικά. Ο δείκτης γονιμότητας παραμένει μόλις στο 1,5 παιδί ανά γυναίκα, πολύ κάτω από το 2,1 που απαιτείται για την αναπλήρωση του πληθυσμού. Το φυσικό ισοζύγιο γεννήσεων – θανάτων είναι βαθιά αρνητικό, ενώ ο αριθμός των ηλικιωμένων αυξάνεται σε σχέση με τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο: γιατί οι νέοι δεν κάνουν οικογένεια;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στο ασφαλιστικό αλλά στην καθημερινότητα. Με μισθούς που δεν φτάνουν μέχρι το τέλος του μήνα, με την ακρίβεια να εξανεμίζει το εισόδημα, με τα ενοίκια και τα στεγαστικά δάνεια να απορροφούν ακόμη και το 70% έως 90% του μισθού, με επισφαλείς σχέσεις εργασίας και αβεβαιότητα, η απόφαση για δημιουργία οικογένειας μετατρέπεται σε οικονομικό ρίσκο.
Γι’ αυτό και η διαρκής αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης δεν αποτελεί λύση. Ούτε φυσικά η ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης, που μεταφέρει το κόστος και τον κίνδυνο στους ίδιους τους εργαζόμενους.
Αν πραγματικά η Πολιτεία θέλει να αντιμετωπίσει το Δημογραφικό και να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, χρειάζεται μια εντελώς διαφορετική πολιτική: γενναίες αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, αποτελεσματική αντιμετώπιση της ακρίβειας, ισχυρή στεγαστική πολιτική για τους νέους, στήριξη της οικογένειας και της μητρότητας, σταθερή και αξιοπρεπή εργασία για όλους.
Το ασφαλιστικό δεν σώζεται δουλεύοντας μέχρι τα βαθιά γεράματα. Σώζεται όταν υπάρχουν περισσότεροι νέοι εργαζόμενοι με αξιοπρεπείς μισθούς, που μπορούν να ζήσουν, να δημιουργήσουν οικογένεια και να στηρίξουν ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα για τη χώρα και όχι η διαρκής μετατόπιση της συνταξιοδότησης προς όλο και μεγαλύτερες ηλικίες.
Αναδημοσίευση από τα Νέα των Συνταξιούχων
