ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΔΥΣΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ:
ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΘΕΙ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!
Καθώς ο πλανήτης φλέγεται και οι κοινωνίες αποσυντίθενται από το βάρος των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της φτώχειας, η βαρβαρότητα τείνει να γίνει επίσημη κανονικότητα. Την ώρα που μαίνονταν οι βομβαρδισμοί στη Μέση Ανατολή, το καθεστώς Μητσοτάκη ανεφοδίαζε τα αμερικάνικα βομβαρδιστικά πάνω από τη Σούδα, σφιχταγκάλιαζε τον σιωνιστή σφαγέα Νετανιάχου κι η Γάζα ακόμα θάβει τα παιδιά της κάτω από ερείπια. Στην απρόκλητη επίθεση των Τραμπ και του σιωνιστικού Ισραήλ στο Ιράν με στόχο τον έλεγχο των πετρελαίων και των ενεργειακών πόρων της περιοχής, η κυβέρνηση παραχώρησε γη, αέρα, θάλασσα και πολιτική κάλυψη στους επιτιθέμενους. Η χώρα έγινε πιθανός στόχος, σε κύκλους αντιποίνων που δε γνωρίζουν σύνορα. Την ώρα που ο Δένδιας επαίρεται πως ο ελληνικός στρατός πολεμά σε 7 περιοχές του κόσμου για αλλότρια συμφέροντα, πλεούμενα ξένα drones που σπέρνουν τον όλεθρο φωλιάζουν στις ελληνικές ακτές και ο σιωνιστικός στρατός των γενοκτόνων απαγάγει νότια της Πελοποννήσου ακτιβιστές από τον στολίσκο της αλληλεγγύης στη Γάζα και με τη συνδρομή του ελληνικού κράτους τους οδηγεί στο Ισραήλ και τους βασανίζει…
Η «ανάπτυξη» που προπαγανδίζει η κυβέρνηση, με τη συνεπικουρία της Ε.Ε. και των μηχανισμών του κεφαλαίου, είναι βασισμένη στη φτωχοποίηση των μισθωτών, στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, στην αποδόμηση του δημόσιου συστήματος υγείας και παιδείας. Τα κέρδη των λίγων θεριεύουν, όσο εμείς μετράμε περικοπές, απολύσεις, απειλές και αυταρχισμό, αλλά και εκατοντάδες θύματα στους χώρους δουλειάς, με αποκορύφωμα το εργοδοτικό έγκλημα στη Βιολάντα. Με πολεμικούς προϋπολογισμούς και με ρεκόρ στρατιωτικών δαπανών που οδηγούν στην εξαθλίωση μεγάλα τμήματα εργαζομένων αλλά και εκπαιδευτικών. Η μείωση του πραγματικού εισοδήματος πέραν του 1/3 από το 2010 φαίνεται στην αδυναμία να αντέξουν την ακρίβεια που καλπάζει στα νοίκια, στην ενέργεια, στα βασικά αγαθά ενώ τα 25 ευρώ αύξηση που δόθηκε στο μισθό αποτελούν πραγματικό εμπαιγμό!
Ενώ, λοιπόν, ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται η εκπαίδευση δε μένει έξω από το πεδίο της σύγκρουσης. Η περίοδος σφραγίστηκε από την επιμονή της κυβέρνησης να μετατρέψει τα σχολεία σε προθαλάμους παραγωγής υπάκουων και «χρήσιμων» υπηκόων, προσαρμοσμένων στο πρότυπο της αγοράς. Με νομοσχέδια-τερατουργήματα, με θεσμούς όπως η PISA, τα ΙΒ και τα διεθνή απολυτήρια, με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και κλεμμένων από τις γειτονιές σχολείων τύπου Ωνάσειων, με συμπτύξεις τμημάτων και σφοδρές περικοπές σε όλες τις δομές, στήνεται ένα σύστημα ταξικών αποκλεισμών, παιδαγωγικού ευτελισμού και επιχειρηματικής λογικής στο δημόσιο σχολείο, που υπονομεύει κάθε έννοια μορφωτικού δικαιώματος για τα παιδιά της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Με πολλές χιλιάδες κενά έκλεισε η χρονιά(!) και το μεγάλο τσεκούρι που θα ακολουθήσει στις θέσεις εργασίας είναι εμφανές από τους ισχνούς και ανεπαρκείς διορισμούς που ανακοινώθηκαν και τη δημοσιοποίηση των προθέσεων για μείωση των αναπληρωτών. Τούτη την ώρα νέες συμπτύξεις τάξεων και συγχωνεύσεις σχολείων είναι σε εξέλιξη που θα συνεχιστούν όλο το καλοκαίρι. Τα σχολεία καταρρέουν! Οι εκπαιδευτικοί εργασιακά εξουθενωμένοι, φτωχοποιημένοι, όμηροι ενός κοινωνικού κανιβαλισμού που εκπορεύεται από το κράτος, στοχοποιημένοι από τις πλατφόρμες καταγγελιών, παιδαγωγικά ματαιωμένοι, όμηροι της αξιολόγησης και των επιχειρηματικών δεικτών μιας ατελείωτης γραφειοκρατικής ύλης σε ένα υποχρηματοδοτούμενο σχολείο που όλο και περισσότερο μοιάζει σε στρατώνα ή επιχείρηση, καταγράφουν εικόνες μεγάλης φυγής και μαζικής εγκατάλειψης της εκπαίδευσης.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η πιο διεφθαρμένη, φαύλη και αντιλαϊκή της μεταπολίτευσης, επιδιώκει να εμφανιστεί ως τάχα «αντισυστημική» απέναντι σε ένα διεφθαρμένο Δημόσιο, ενώ η ίδια έχει διορίσει χιλιάδες ημέτερους, έχει φτιάξει μηχανισμούς ρουσφετιού, διαφθοράς τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ και παρακρατικού ελέγχου με τις υποκλοπές, έχει διαπράξει εγκλήματα όπως αυτό της Πύλου, των Τεμπών, της Χίου και τα έχει συγκαλύψει. Σε πλήρη πολιτική αποσύνθεση, επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα μέσω μιας ευθείας επίθεσης στα κοινωνικά και συνταγματικά κεκτημένα. Με πρόσχημα την «αξιολόγηση», επιχειρεί να νομιμοποιήσει την πειθάρχηση, την απόλυση και τελικά την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο μέσα από τη συνταγματική αναθεώρηση που εκτός των άλλων επιχειρεί να εγκαθιδρύσει και το θεσμό της συνταγματικής λιτότητας.
Πρόκειται για πολιτική κλιμάκωσης του αυταρχισμού και της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης, με στόχο την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Εκπαίδευσης και όλων των υπηρεσιών του κράτους. Το νέο πειθαρχικό δίκαιο είναι στοχευμένη απόπειρα αποκεφαλισμού του συνδικαλισμού και ποινικοποίησης της αντίστασης. Είναι νόμος που προβλέπει «ποινές παραδειγματισμού» για την απείθεια στην κυβερνητική επιβολή, ταυτίζοντας τη συλλογική διεκδίκηση με εγκλήματα τιμωρητέα! Τον ζούμε με την δυνητική αργία στη Χρύσα Χοτζόγλου, το ζήσαμε στις σφοδρές επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής απέναντι ακόμα και σε μικρά παιδιά στην Α΄ Διεύθυνση Αθήνας, το είδαμε στο Νοσοκομείο της Νίκαιας με τις χειροπέδες στους γιατρούς που αγωνίζονται, το βλέπουμε σε όλες τις διώξεις αγωνιστών συνδικαλιστών μαζί και με τα 2.500 πειθαρχικά σε απεργούς εκπαιδευτικούς, το βλέπουμε στην άγρια καταστολή απέναντι στην κοινωνία που σηκώνει κεφάλι.
Από το Γενάρη εκδικάζονται τα πρώτα πειθαρχικά. Η καθυστέρηση στην έκδοση των αποφάσεων αλλά και η συνεχής αναβολή των προσφυγών για τη μονιμοποίηση είναι η μέθοδος για την συνεχιζόμενη ομηρία των συναδέλφων που συνεχίζουν τη μάχη παρά τις απειλές και την τρομοκρατία. Απέναντι σε όλα αυτά και κόντρα στο στρατηγικό εργαλείο της αξιολόγησης που προσπαθεί η κυβέρνηση να επιβάλει δια πυρός και σιδήρου, εμείς δεν σιωπήσαμε. Ο μαζικός, επίμονος και συντονισμένος αγώνας χιλιάδων εκπαιδευτικών σε όλη τη χώρα έδειξε ότι δεν είμαστε απλοί διαχειριστές της κατεδάφισης, αλλά πυρήνες αντίστασης, φωλιές νερού μέσα στις φλόγες. Οι αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, παρά τις εισηγήσεις συνθηκολόγησης μιας ψοφοδεούς πλειοψηφίας στη ΔΟΕ (ΔΑΚΕ-ΔΗΣΥ-ΔΙΚΤΥΟ), η συμμετοχή στην απεργία-αποχή παρά τα χιλιάδες πειθαρχικά, η αλληλεγγύη ανάμεσα σε νεοδιόριστους, αναπληρωτές και μόνιμους αποτέλεσαν θεμέλιο μιας άλλης εκπαιδευτικής προοπτικής, ανυπότακτης.
Και θα το πούμε καθαρά: Η ΔΟΕ με ευθύνη της πλειοψηφίας της δεν στάθηκε αρωγός στον αγώνα χιλιάδων συναδέλφων, κάλυψε τις ανεπίτρεπτες παρανομίες του Υπουργείου και των στελεχών εκπαίδευσης, απέχει από τις μάχες στο πεδίο, άργησε σκόπιμα να ενημερώσει για το νέο πειθαρχικό, αρνείται να ζητήσει την ανατροπή του, πριν λίγες μέρες κάλεσε τον κλάδο σε συμμόρφωση με τις μπίζνες του Υπουργείου για το «πολλαπλό βιβλίο», ενώ πολύ καιρό τώρα αντιπολιτεύεται την αντίστασή μας! Είναι φανερό ότι τα «πεπραγμένα» της είναι απορριπτέα από τον κόσμο της μαχόμενης εκπαίδευσης.
Απέναντι στην πολιτική της υποταγής, οι εκπαιδευτικοί έχουν δείξει εμφανή σημάδια χειραφέτησης. Για αυτό και δεν θα απαντήσουμε με παζάρια και ημίμετρα. Δεν έχουμε την πολυτέλεια της ηττοπάθειας ούτε του πολιτικού αναχωρητισμού. Οφείλουμε να συντρίψουμε την ηγεμονία του «ρεαλισμού» και του κυβερνητικού συνδικαλισμού, να μετατρέψουμε την απάθεια σε δράση, τον φόβο σε αξιοπρέπεια. Τα πρωτοβάθμια σωματεία, που καιρό τώρα αποτελούν την ατμομηχανή της αντίστασης, επέβαλαν φέτος τη διεξαγωγή των Γενικών Συνελεύσεων και της Ολομέλειας προέδρων αρχές του Μάρτη, αλλά η πλειοψηφία κατάφερε να κλείσει τη χρονιά όπως την άρχισε, δηλαδή με ένα αγωνιστικό τίποτα! Η παρτίδα δεν σώθηκε με τις κατά συνθήκη απεργίες της ΑΔΕΔΥ, που ούτε κατ’ ελάχιστο δεν είχαν σχεδιαστεί για να κλιμακωθούν και να συγκεντρώσουν ευρύτερες δυνάμεις λαού κι εργαζομένων στο δρόμο της σύγκρουσης και της ανατροπής.
Όταν το ΣΤΕ έβαζε ταφόπλακα στον κλεμμένο 13ο & 14ο μισθό, η βουλευτής Αλεξοπούλου χλεύαζε την ανέχεια των εκπαιδευτικών, χιλιάδες συνάδελφοι απεργοί σύρονταν στα πειθαρχικά, η Χρύσα έμπαινε σε δυνητική αργία, τα σχολεία στέναζαν από την έλλειψη προσωπικού και την υποχρηματοδότηση, τους μικρούς μαθητές μας έστελναν στο νοσοκομείο τα χημικά του Χρυσοχοΐδη, δεν ταίριαζε στον κλάδο η σιωπή των αμνών αντί της αναγκαίας απεργιακής απάντησης, κλιμάκωσης και σύγκρουσης!
Στην 95η ΓΣ της ΔΟΕ και μπροστά στην αναγκαία αντεπίθεση της νέας χρονιάς το σχέδιό μας και η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι διαχειριστική. Ούτε ως μόνη δικαιολογία να χρησιμοποιείται η εξωνημένη πλειοψηφία και οι πρακτικές αποτροπής των αγώνων που αναπτύσσει. Ναι, καλώς επιδιώκουμε την αλλαγή των συσχετισμών, αλλά χρειαζόμαστε προτάσεις που μας βγάζουν έξω από τις λογικές της διαχείρισης. Χρειαζόμαστε απεργιακά βήματα που θα πονέσουν την κυβέρνηση και θα σπάσουν το κλίμα φόβου. Η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στους μηχανισμούς και τις κορυφές, αλλά στη συλλογική οργάνωση από τα κάτω, στις γενικές συνελεύσεις, στη δημοκρατία της βάσης και στον οριζόντιο συντονισμό των σωματείων χωρίς μεσολαβητές. Σε αυτές τις διαδικασίες δίνουμε εμπιστοσύνη για τους αγώνες μας. Ο δρόμος της αγωνιστικής αντεπίθεσης και της αγωνιστικής κλιμάκωσης είναι ένας παρατεταμένος, μαζικός και πολύμορφος αγώνας διαρκείας με απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις και δυναμικές κινητοποιήσεις από την αρχή της νέας χρονιάς, που μπορούν να μετατρέπουν την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου της μαχόμενης εκπαίδευσης σε κίνημα νίκης και ανατροπής.
Ο αγώνας μας συνδέεται με όλους τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους. Παλεύουμε για μισθούς αξιοπρέπειας με 1.400 ευρώ καθαρά στον πρωτοδιόριστο αναβιώνοντας το ιστορικό αίτημα της απεργίας του 2006, που δε ζήταγε ειδικά μισθολόγια, αλλά 1.400 για όλο το λαό, παλεύουμε για 13ο & 14ο μισθό. Ζητάμε μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών, ενώ η κυβέρνηση σχεδιάζει μαζικές περικοπές, αύξηση της χρηματοδότησης, ασφαλή κτίρια. Μονιμοποίηση των αναπληρωτών με βάση πτυχίο και προϋπηρεσία και ίσα δικαιώματα! Στήριξη της ειδικής αγωγής, μείωση των μαθητών στο τμήμα. Το δημόσιο σχολείο και οι δομές του είναι κοινωνική κατάκτηση και δεν θα αφήσουμε να το διαλύσουν!
Η μάχη της αξιολόγησης είναι ενεργή! Να τη συνεχίσουμε ως έχει με απόφαση της 95ης ΓΣ της ΔΟΕ. Υπερασπίζουμε την εργασιακή μας αξιοπρέπεια αλλά και το σχολείο από την κατηγοριοποίηση και την απαξίωσή του. Υπερασπιζόμαστε τη συλλογική αξιοπρέπεια απέναντι στις διώξεις και δε θα αφήσουμε κανέναν και καμιά μόνο ή μόνη. Μέσα από πανελλαδικές δράσεις, απεργία-αποχή, κινητοποιήσεις, απεργίες και επικουρικές νομικές κινήσεις, απαιτούμε τη μονιμοποίηση των νεοδιόριστων, την άρση των πειθαρχικών διώξεων, την κατάργηση του νέου πειθαρχικού δικαίου, την αντίσταση στην αντιδραστική συνταγματική αναθεώρηση και την άρση της μονιμότητας, την υπεράσπιση των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Με δεδομένο ότι κάθε αλλαγή συσχετισμών για να είναι προωθητική πρέπει να έχει κινηματικό αντίκρισμα, δεδομένο που παρέμεινε ζητούμενο την προηγούμενη διετία στην Ομοσπονδία, παλεύουμε να συγκροτηθεί το μέτωπο και το σχέδιο των αγώνων που θα εμπνεύσει τις μάχες και της επόμενης χρονιάς ενάντια στην αξιολόγηση, τις διώξεις και τα πειθαρχικά, την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αλλά και ευρύτερα, να οργανωθεί η συμβολή του εκπαιδευτικού κινήματος σε μια μαζική λαϊκή αντεπίθεση στοχεύοντας στην ανατροπή της κυβέρνησης του πολέμου, της φτώχειας, του καθεστωτικού αυταρχισμού και της κοινωνικής λεηλασίας.
Ως Πρωτοβουλία Ανεξάρτητων Εκπαιδευτικών, προβάλαμε διαρκώς, για την προαγωγή της δράσης, τη συγκρότηση ενωτικού μετώπου των αγωνιστικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων. Η δράση μας στους Συλλόγους, η στάση μας στις Συνελεύσεις και σε όλα τα κινηματικά γεγονότα, η συμμετοχή μας σε ενωτικά ή μετωπικά σχήματα, οι προτάσεις μας για συνεργασία, αυτήν την ιδέα υπηρέτησαν. Στην προοπτική αυτού του μετώπου, επαναφέρουμε και στηρίζουμε την πρόταση για εκλογική συνεργασία των δυνάμεων των Παρεμβάσεων και της Πρωτοβουλίας στις εκλογικές διαδικασίες της 95ης ΓΣ του κλάδου.
