Ανακοίνωση της Αυτονομης Κίνησης Εφοριακών
Δύο μήνες μετά τη μεγάλη απεργία του κλάδου, με υψηλά και ελπιδοφόρα ποσοστά συμμετοχής, δεν έχει καταστεί ακόμα εφικτή η συνάντηση της Ομοσπονδίας με την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΟΟ. Πρόκειται, προφανώς, όχι για ζήτημα… «έλλειψης χρόνου» ή «υπερφορτωμένου» προγράμματος της Διοίκησης — όπως κάποιοι ψελλίζουν — αλλά για μια συνειδητή επιλογή απαξίωσης και προσβολής των εργαζομένων. Μια επιλογή που αποσκοπεί στο να εμπεδωθεί η αντίληψη ότι οι αγώνες είναι αναποτελεσματικοί και δεν οδηγούν πουθενά όπως, δυστυχώς, αναπαράγουν ακόμη και συνδικαλιστικές φωνές. Ότι μοναδικός δρόμος είναι η αποδοχή της μοίρας μας και των επιλογών μιας Διοίκησης εχθρικής προς τους εργαζόμενους.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Προφανώς, οι συναντήσεις με εκπροσώπους των εργαζομένων, ειδικά όταν αυτοί αναδεικνύουν σοβαρά ζητήματα και θέτουν δύσκολα ερωτήματα, δεν είναι βολικές.
– Είναι προφανώς δύσκολο για τη Διοίκηση να τεκμηριώσει τα περί «δημοσιονομικής στενότητας» σε συζήτηση για τους μισθούς μας, όταν δημοσιεύματα μιλάνε για «γλέντι» με τις αναθέσεις και τη σπατάλη του δημόσιου χρήματος.
– Είναι δύσκολο – και μάλλον αστείο –να επιχειρείται η υπεράσπιση της δήθεν «ανεξαρτησίας» των υπηρεσιών μας, όταν τόσοι κυβερνητικοί βουλευτές ελέγχονται για εξωθεσμικές παρεμβάσεις στη δημόσια διοίκηση και οι… «φραπέδες» μπαινοβγαίνουν στους πάνω ορόφους των υπηρεσιών και των υπουργείων.
– Είναι δύσκολο να δοθούν απαντήσεις για τις συνθήκες εργασίας και το ύψος των αμοιβών, όταν το 60% των θέσεων για ελεγκτές έμεινε στα «αζήτητα».
– Είναι δύσκολο να δώσεις απαντήσεις για τα ακριβοπληρωμένα, αλλά μάλλον ακατάλληλα και επικίνδυνα νέα κτήρια της ΑΑΔΕ και την έκθεση των εργαζομένων σε κίνδυνο – με ευθύνη της Διοίκησης – όταν η Επιθεώρηση Εργασίας και οι Τεχνικοί Ασφαλείας επισημαίνουν σοβαρές παραλήψεις που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τους εργαζόμενους.
Δεν είμαστε όμως αφελείς. Η στάση αυτή της Διοίκησης, η παρατεταμένη προσπάθεια απαξίωσης των εργαζομένων και των αγώνων τους, καθώς και η προσπάθεια περιορισμού των συνδικαλιστικών ελευθεριών – ιδιαίτερα όταν αναπτύσσονται ενοχλητικές φωνές – δεν είναι ανεξάρτητες των σχεδίων τους για το μέλλον των υπηρεσιών μας και των συνθηκών εργασίας που διαμορφώνονται σε αυτές. Η εκτός ορίων εντατικοποίηση, η αυθαιρεσία και οι απειλές, η απλήρωτη εργασία, η πλήρης αδιαφάνεια και αναξιοκρατία είναι πλέον έννοιες ταυτόσημες με το μοντέλο της υπηρεσίας που οικοδομείται στην ΑΑΔΕ.
Μια πραγματικότητα η οποία απέχει πολύ απ’ την εικόνα που επιχειρούν να φιλοτεχνήσουν (με άνεση μάλιστα στη διάθεση πόρων) η Διοίκηση της ΑΑΔΕ, η κυβέρνηση και τα φιλικά προς αυτήν ΜΜΕ. Μια εικόνα βολική και χρήσιμη, όταν επιδιώκουν να παρουσιάσουν την εκτόξευση των εσόδων – κυρίως λόγω πληθωρισμού – ως… «νίκη κατά της φοροδιαφυγής» ή όταν θέλουν να αξιοποιήσουν επικοινωνιακά το «πετυχημένο μοντέλο της ΑΑΔΕ» για να ξεφύγουν απ’ το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αν, όμως, νομίζουν ότι θα καταφέρουν να επιβάλλουν σιωπητήριο, τους λέμε ότι είναι απλά γελασμένοι. Η άρνησή τους να ανταποκριθούν στη θεσμική τους υποχρέωση να συναντούν τους εκπροσώπους των εργαζομένων δεν πρόκειται να τους προστατεύσει από καίρια ερωτήματα και τις απαντήσεις που αργά ή γρήγορα θα αναγκαστούν να δώσουν. Οι εργαζόμενοι έχουν φωνή και δεν πρόκειται να αποδεχτούν τη διαμορφωμένη κατάσταση, ούτε να σιωπήσουν για όσα διαδραματίζονται.
Αθήνα, 18.5.26
