Η Ευρώπη επανεξοπλίζεται. Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι κυβερνήσεις αυξάνουν ραγδαία τις στρατιωτικές δαπάνες, στο όνομα της «ασφάλειας» και της «αποτροπής». Επιχειρούν με αυτό τον τρόπο να αντιμετωπίσουν την κρίση του συστήματος. Όμως κάθε ευρώ που κατευθύνεται στα εξοπλιστικά προγράμματα είναι ένα ευρώ λιγότερο για την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια. Οι εθνικοί προϋπολογισμοί, ήδη συμπιεσμένοι από τη λιτότητα και τον πληθωρισμό, επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο — και το τίμημα καλούνται να το πληρώσουν οι κοινωνίες.
Την ίδια στιγμή, τα χρηματιστήρια δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Οι μετοχές των εταιρειών της πολεμικής βιομηχανίας εκτοξεύονται: η νοτιοκορεατική Hanwha Aerospace εμφανίζει απόδοση 239%, η γερμανική Rheinmetall 221,9%, ενώ οι δείκτες άμυνας του S&P 500 και του STOXX 600 καταγράφουν κέρδη 45% και 58% αντίστοιχα. Ο πόλεμος, που για τους λαούς σημαίνει αίμα και προσφυγιά, για τους επενδυτές μεταφράζεται σε υπεραξίες και μερίσματα.
Η νέα «κούρσα εξοπλισμών» δεν είναι γεωπολιτική, είναι κυρίως ταξική. Οι κυβερνήσεις μιλούν για ασφάλεια, μα στην πράξη εξασφαλίζουν τα κέρδη των βιομηχανιών όπλων και των χρηματιστηρίων, θυσιάζοντας κοινωνικές πολιτικές στο βωμό των εξοπλισμών.
Σε μια Ευρώπη που βλέπει τα δημόσια νοσοκομεία να υπολειτουργούν, τους νέους να μεταναστεύουν και την κοινωνική ανισότητα να βαθαίνει, η μετατόπιση πόρων προς τη στρατιωτική βιομηχανία δεν αποτελεί απλώς οικονομική επιλογή. Είναι μια βαθιά πολιτική απόφαση, που καθορίζει το είδος της κοινωνίας που χτίζουμε. Μια κοινωνία που επενδύει στα όπλα για να κερδίσει το κεφάλαιο και την ίδια ώρα αποδυναμώνει ακόμα περισσότερο τις κοινωνικές δομές.
