Της Σύνταξης
Με τα γνωστά επικοινωνιακά τεχνάσματα η κυβέρνηση και ο υπουργός υγείας επιχειρούν να παρουσιάσουν ως «μεταρρύθμιση» «εκσυγχρονισμό» και «ελευθερία επιλογής» την κατάργηση της αποκλειστικής απασχόλησης των γιατρών και την επέκταση των ιδιωτικών εμπορευματικών σχέσεων μέσα στα νοσοκομεία. Με αυτό τον τρόπο μετατρέπουν το δημόσιο νοσοκομείο σε έναν προθάλαμο όπου ο ασθενής «φιλτράρεται» με βάση το πορτοφόλι του και ταυτόχρονα τον καλούν να πληρώσει για τις υπηρεσίες υγείας.
Ενώ εδώ και χρόνια είναι γνωστό ότι λειτουργούν τα ιδιωτικά απογευματινά ιατρεία, η θεσμοθέτηση των απογευματινών χειρουργείων και η δυνατότητα των γιατρών του ΕΣΥ να εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα βάζουν «ταφόπλακα» στον δημόσιο χαρακτήρα της Υγείας. Η κυβέρνηση, αντί να διασφαλίσει αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες εργασίας, σπρώχνει τους γιατρούς να επιζητούν την διεύρυνση των ιδιωτικών εμπορευματικών σχέσεων μέσα στα νοσοκομεία αλλά και σε διαρκείς συναλλαγές με την αγορά, δημιουργώντας έναν επικίνδυνο μηχανισμό διοχέτευσης «πελατών» στον ιδιωτικό τομέα.
Η στρατηγική είναι σαφής: τα δωρεάν πρωινά τακτικά ιατρεία υποβαθμίζονται σκόπιμα και οι λίστες αναμονής, τόσο για τα τακτικά ιατρεία όσο και για τα χειρουργεία, γιγαντώνονται σκόπιμα ώστε ο πολίτης να οδηγείται σε αδιέξοδο. Έτσι, ο ασθενής έμμεσα εκβιάζεται: είτε θα πληρώσει για να παρακαμφθεί η αναμονή είτε θα στερηθεί την έγκαιρη φροντίδα.
Σε αυτό το πλαίσιο, το «φακελάκι», που μέχρι χθες αποδιδόταν σε επίορκους γιατρούς, σήμερα θεσμοθετείται και νομιμοποιείται, στο όνομα της «ελευθερίας επιλογής». Ο ασθενής καλείται να πληρώσει το «νόμιμο γρηγορόσημο» στα απογευματινά ιατρεία και χειρουργεία εντός του νοσοκομείου ή να κατευθυνθεί απευθείας σε ιδιωτικές δομές και ιατρεία, όπου πλέον μπορεί να εργάζεται και ο ίδιος ο γιατρός του ΕΣΥ.
Το δημόσιο νοσοκομείο παύει να αποτελεί τον τελικό προορισμό περίθαλψης και μετατρέπεται σε δεξαμενή άντλησης πελατών για τον ιδιωτικό τομέα. Ο ασθενής, που έχει ήδη πληρώσει εισφορές και μεγάλους φόρους, καλείται να πληρώσει ξανά από την τσέπη του για να βρει την υγεία του ενώ η πρόσβαση στην περίθαλψη μετατρέπεται σταδιακά σε προνόμιο για τους λίγους.
Αυτή η πολιτική διαλύει τη σχέση εμπιστοσύνης γιατρού–ασθενή και μετατρέπει τον επιστήμονα σε μεσάζοντα συμφερόντων, υπονομεύοντας τη θεμελιώδη αρχή ότι η Υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπορεύσιμο προϊόν.
Την ίδια ώρα που οι πολίτες καλούνται να πληρώνουν ολοένα και περισσότερα από την τσέπη τους, απουσιάζει κάθε ουσιαστική και οργανωμένη αντίδραση από τα συνδικάτα των εργαζομένων στον χώρο της Υγείας. Δεν υπάρχει σχέδιο σύγκρουσης, δεν υπάρχει κινητοποίηση με στόχο να ανακοπεί αυτός ο κατήφορος της εμπορευματοποίησης, παρά μόνο σιωπή ή χλιαρές διατυπώσεις.
Ειδικότερα, στα απογευματινά ιδιωτικά ιατρεία και χειρουργεία δεν συμμετέχουν μόνο γιατροί αλλά και άλλοι εργαζόμενοι των νοσοκομείων. Παρ’ όλα αυτά, η ΠΟΕΔΗΝ σιωπά και ουσιαστικά ανέχεται την οικονομική αφαίμαξη των πολιτών. Από την άλλη πλευρά, η «αγωνιστική» –υποτίθεται– ΟΕΝΓΕ περιορίζεται σε γενικές και αφηρημένες αναφορές, την ίδια στιγμή που ένας μεγάλος αριθμός γιατρών λειτουργεί στα απογευματινά ιατρεία και χειρουργεία και έχει ζητήσει έγκριση και ασκεί ήδη ιδιωτικό έργο, προκειμένου να συμμετέχει σε ιδιωτικά ιατρεία και χειρουργεία, ακόμη και σε ιδιωτικά θεραπευτήρια.
Η σιωπή και η ανοχή δεν είναι ουδετερότητα. Λειτουργεί αντικειμενικά ως στήριξη μιας πολιτικής που μετατρέπει το δικαίωμα στην Υγεία σε εμπόρευμα και τους πολίτες σε πελάτες.
- Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα ygeionomikoi.gr
